Γειά χαρά!

Με λένε Αγγελική. Γεννήθηκα το 1985 και μεγάλωσα στην πανέμορφη Κρήτη!

Όλη μου η ζωή είναι εικόνες – ενδείκνυται ο τόπος μου γι’ αυτές. Εικόνες τυπωμένες, κρυμμένες στα συρτάρια, εικόνες τοποθετημένες με ευλάβεια ή άτακτα σε άλμπουμ, εικόνες πλαισιωμένες από κάδρα ή χωμένες σε πορτοφόλια, εικόνες ξεχασμένες μέσα σε βιβλία. Ό,τι ειπώθηκε ή δεν ειπώθηκε βρίσκεται εκεί, μέσα στις εικόνες μου.

Πρώτος μου δάσκαλος σ’ αυτό, όπως και σ’ όλα, υπήρξε ο πατέρας μου. Μου εμπιστεύτηκε στα χέρια μιά Zenit και με καθόρισε για πάντα! Ήμουν, δεν θα ‘μουν, 8 χρονών· μικρή ακόμη για να γνωρίζω πως η Φωτογραφία είναι Τέχνη, με άπειρες τεχνικές, την οποία μπορεί να σπουδάσει κανείς. Κι όταν μιά μέρα βρέθηκα στον σκοτεινό θάλαμο ενός σχολειού, τότε γεννήθηκε το πιο τρελό μου όνειρο!

Κάπως έτσι βρέθηκα στην Αθήνα, φοίτησα στην Σχολή Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών του Τ.Ε.Ι Αθήνας, απέκτησα νέους φίλους και αρκετούς συνεργάτες, και… μάλλον τους άρεσα, γιατί με κράτησαν εδώ! Βέβαια, πάω παντού! Αρκεί να με φωνάξεις!

Φωτογραφίζω τα πάντα. Μα, να σου πώ την αλήθεια; Το πάθος μου, όταν κρατώ την μηχανή, είναι ένα: ο άνθρωπος· ο άνθρωπος κι οι ιστορίες που έχουν να σου διηγηθούν τα συναίσθηματά του. Αυτά βρίσκονται πάντα εκεί – άλλες φορές εκφραστικά, κι άλλες φορές πιο ντροπαλά – όπως κι εγώ, με τον κατάλληλο φακό να εστιάσω, να τα αιχμαλωτίσω, να γίνουν εικόνα, να ζήσουν αιώνια στον χρόνο.

Οι φωτογραφίες είναι αποτυπωμένες αναμνήσεις. Κι οι αναμνήσεις είναι ανεκτίμητες. Είναι στιγμές ανεπανάληπτες, ιστορίες που δύσκολα θα ειπωθούν ξανά, κι αν ειπωθούν, θα έχουν αλλάξει οι πρωταγωνιστές και οι λέξεις δεν θα έχουν μπεί στην ίδια σειρά. Άλλωστε, η μνήμη ξεθωριάζει, και κάποιες φορές επιλέγει.

Αν κάτι μπορώ να σου εγγυηθώ, είναι πως θα διαφυλάξω την ανάμνησή σου, θα έχεις κι εσύ ένα υπέροχο κομμάτι από την ζωή σου σε εικόνες· “εικόνες τοποθετημένες με ευλάβεια ή άτακτα σε άλμπουμ, εικόνες πλαισιωμένες από κάδρα”… εικόνες να σου θυμίζουν μικρές στιγμές από όσα έζησες.

error: Content is protected !!